หวัดดีครับ
ผมหยุดสูบบุหรี่มาหลายสิบปีแล้ว..ตอนสุดท้ายถึงขนาดสูบวันละสองซอง....ยังจำได้ว่าตอนที่อยู่ในอเมริกาใหม่ๆ ไปมุงดูวงดนตรีฝรั่งเขาเล่นกันตรงข้างถนน แถมยังพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าฝรั่งนักท่องเที่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆเสียด้วย เราก็เป็นเด็กไม่มีอารยะ แถมยังมีอารมย์ร้อนเสียด้วย พอฝรั่งคนที่ยืนอยู่ข้างๆคนนั้นมันขอร้องให้ผมพ่นควันไปทางอื่น ผมก็ล่อนิสัยนักเลงถ่อยออกมาใช้ ยื่นมือกับนิ้วกลางให้สัญญาณเป็นแบบ "***แม่มึง" พร้อมกับให้คำพูดประกอบเป็นของแถม เป็นภาษาต่างด้าวว่า "f**k off" ด้วย นึกถึงเรื่องนั้นแล้วก็ทุเรศตนเองเหลือเกิน ปัจจุบันนี้พอถูกใครพ่นควันบุหรี่เข้าหน้า ผมก็ฉุนเหมือนกัน...แต่ก็ปลงใจได้ว่ากรรมมันตามมาสนอง ก็ต้องชดใช้หนี้เก่าไป.
สมัยนั้นก็เคยได้ฝึกใจให้หยุดสูบบุหรี่อยู่สี่ห้าครั้ง...ล้มเหลวทุกครั้ง ก็เลยยอมแพ้.........วันนึงที่เมืองนอกผมเกิดได้รับบาดเจ็บจากที่ทำงาน ก็ไปโรงพยาบาลเพื่อไปให้หมอได้เย็บแผล.... ระหว่างที่รอหมออยู่ ก็เดินไปดูอะไรต่างในห้องโชว์เพื่อเป็นการฆ่าเวลา บังเอิญได้ไปเห็นขวดโหลอันใหญ่อันนึง มีป้ายเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า "Lung Cancer From Cigarette Smoking" (มะเร็งในปอดจากการสูบบุหรี่) มันดูออกเป็นสีดำ ดูน่าเกลียดและน่ากลัวมาก ผมเห็นแล้วตีนเย็นเลย ......เท่านั้นแหละ...ก็มานั่งนึกว่า
(คำถาม) เรามาโรงพยาบาลเพราะอะไร? ..
(คำตอบ) เพราะเราต้องการจะมีสุขภาพดี
(คำถาม) แล้วเราต้องการจะมีสุขภาพดีเพราะอะไร?
(คำตอบ) เพราะเราไม่อยากตายเร็ว
แต่ถ้าหากว่าถ้าเราอยากจะมีชีวิตดูโลกนานๆแล้ว ทำไมเรามาบั่นทอนชีวิตกับบุหรี่อย่างไม่มีเหตุผลเลย ควันมันเข้าไปในปอดทีละนิดละหน่อย ในที่สุดภายในปอดมันก็จะมีเขม่าสีดำเหมือนกับที่เขี่ยบุหรี่อย่างไม่มีปัญหา ข้อแก้ตัวอะไรต่ออะไรที่เรามีอยู่ มันจะไปลบล้างจุดสีดำในปอด ให้ได้อย่างที่จะเอาที่เขี่ยบุหรี่มาล้างน้ำนั้นไม่ได้
ถ้าเราไม่มีความหวังที่จะอยู่กับโลกแล้ว ก็น่าจะไปกระโดดน้ำตาย (ที่แม่น้ำท่าตะเภา?) ให้มันหมดเรื่องกัน อย่างไม่ต้องมานั่งนอนทรมานกายและใจให้เสียเวลา แต่ว่าถ้าเรายังอยากจะอยู่ชมโลกนานๆ เพื่อจะได้ใช้เวลาอยู่กับคนที่เรารักไม่ว่าจะเป็น พ่อแม่ พี่้น้อง เพื่อนรัก เมียรัก ชู้รัก ลูกรัก ฯลฯ หรือว่าเรามีความฝันกับโครงการณ์อะไรในชีวิต เราก็ควรจะทะนุถนอมสุขภาพไว้ เพราะว่า เมื่อใบเอ็กสเรย์ (x-ray) จากโรงพยาบาลมันอ่านได้ว่าเรามีมะเร็งในปอด หรืออะไรยังงั้น....นั่นเป็นความผิดของใครล่ะ? นอกจากเราจะทำลายชีวิตตนเองแล้ว เราทำลายเงินทองที่เราหามา นอกจากนั้น เราจะทำลายอนาคตและความหวังของตัวเอง และของคนที่เรารักด้วย ไม่ว่าจะเป็น ลูกเต้าหรือภรรยา...
คุ้มไม๊? พอผมนึกได้อย่างนั้น ก็เลิกสูบตั้งแต่วินาทีนั้นเลย แต่ตอนแรกๆบางครั้ง พวกปีศาจก็เข้ามาหลอกหลอน เอาเสียจนเกือบบ้าไปเลย ผมก็เอาบุหรี่มาคาบไว้เฉยๆ แต่ไม่ดูดควันเข้าไป..พยายามนึกถึงภาพ ปอดสีดำในขวดโหล และคิดออกไปด้วยว่า
ถ้ากูเองทำอย่างนี้ไม่ได้ แล้วกูเองก็อย่าไปหวังคิดทำอะไรใหญ่โตในการข้างหน้าเลย เพราะใจไม่ถึง...น่าจะถอดกางเกงออกแล้วเอาผ้าถุงมาใส่ให้คนมันกาหน้าและเรียกเราว่า "ไอ้หน้าตัวเมีย" เสียเลยดีกว่า...คิดไปอย่างนั้นทุกครั้งที่เอาบุหรี่มาคาบ...จนกระทั่งในที่สุดก็เบื่อคาบบุหรี่ ผมก็ชนะ...พวกปีศาจก็ยอมแพ้...โชคดีที่ผมชนะ ไม่ยังงั้นก็คงจะต้องใส่ผ้าถุงควงภรรยาไปเดินที่ shopping mall พร้อมกับคาบบุหรี่อยู่ในปาก...และมีมะเร็งอยู่ในปอด.
เรื่องจริง!
ป.ล. ขออภัยกับการการสะกดคำภาษาไทยด้วยนะครับ...นานๆเขียนทีก็ลืม..แต่จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้น